Από την άλλη πλευρά, καταγγέλλουμε με δίκαιη αγανάκτηση και αντιπάθεια τους ανθρώπους που είναι τόσο ξεγελασμένοι και αποθρασυνόμενοι από τη γοητεία της στιγμιαίας απόλαυσης, τόσο τυφλωμένοι από την επιθυμία, ώστε δεν μπορούν να προβλέψουν τον πόνο και την ταλαιπωρία που είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν- και η ίδια μομφή ανήκει σε εκείνους που αποτυγχάνουν στο καθήκον τους από αδυναμία θέλησης, που είναι το ίδιο με το να λες ότι αποφεύγουν τον κόπο και τον πόνο. Οι περιπτώσεις αυτές είναι απολύτως απλές και εύκολα διαχωρίσιμες.

Όταν η δύναμη της επιλογής μας είναι απεριόριστη και όταν τίποτα δεν μας εμποδίζει να κάνουμε αυτό που μας αρέσει περισσότερο, κάθε ευχαρίστηση είναι καλοδεχούμενη και κάθε πόνος αποφεύγεται. Αλλά υπό ορισμένες συνθήκες και λόγω των απαιτήσεων του καθήκοντος ή των υποχρεώσεων της δουλειάς, θα συμβεί συχνά να πρέπει να απαρνηθούμε τις απολαύσεις και να δεχτούμε τις ενοχλήσεις. Ο σοφός άνθρωπος, λοιπόν, τηρεί πάντα σε αυτά τα θέματα αυτή την αρχή της επιλογής: απορρίπτει τις απολαύσεις για να εξασφαλίσει άλλες μεγαλύτερες απολαύσεις, ή αλλιώς υπομένει τους πόνους για να αποφύγει χειρότερους πόνους.